ماجـــــرای اشـــک
ماجـــــرای اشـــک
تابد فروغ مهر و مه از قطره های اشــــک بــــاران صبـــحگاه ندارد صفــــــای اشـــک
گوهر به تابنــــاکی وپاکی چــو اشک نیست روشنــــدلی کجاست که دانـــد بــهای اشــک
ماییــــم و سینــــه ای که بــــود آشیــــان آه ماییــم و دیــده ایی که بود آشنــــای اشـــک
گوش مـرا ز نغمه شــــادی نصیب نیـــست چون جویــــبار ساختـــه ام با نوای اشـــک
از بس که تن ز آتش حسرت گداخته اسـت از دیــــده خون گرم فشانم به جـای اشــــک
چون طفل هرزه پوی به هر سو می دویم اشک از قفــای دلبر ومن از قفــای اشـــک
دیشب چراغ دیـــده من تـا سپیـــده سوخت آتش افتـــــاد بی تــــــو به ماتم سرای اشک
خـــــواب اور است زمـــزمه جویبـــارهــا در خواب رفته بخت من از های های اشک
بس کن رهی که تاب شنیـــــدن نیـــاوریم از بس که درد نــاک بــــود ماجـــرای اشک
"رهی معیری"
خواهد بود.
فراموشت نمی کنم